Een van mijn snelste en langzaamste weken

Het is mij weer eens wat geweest, deze 19e week in het jaar 2017 na de dood van Jezus en, natuurlijk,  de geboorte van de Aarde. Deze week zal altijd in mijn geheugen blijven, hopelijk voor de rest van mijn uitgestrekte leven. Ook voor anderen was dit een spannende week; er waren hen die immers examens hadden. Ik heb sommigen veel succes gewenst ermee, mijn klas zal over 2 jaar ook volgen. Het zorgde toch zoals altijd weer dat het op school anders was. De sfeer was iets anders en de zesdejaars leken verzopen in het werk. Vijfdejaars hadden het ook druk en zij waren ook weinig te zien, tot mijn grote verdriet moest een deel afwezig zijn bij het leerlingenparlement. Dan was er natuurlijk nog normaal school voor de meeste van ons jongeren, moederdag vandaag de dag en laat nou net Feyenoord sinds voor dat ik geboren werd kampioen zijn geworden van Nederland. Het beste van al kon ik eindelijk mijn grote liefde zien.

Examens: maak iedere dag 2 of 3 toetsen, wees een week lang nog in de ochtend klaar met school en doe niks anders dan praten over leren, doen alsof te leren en 5 procent te leren. Ik had vorig jaar aan het eind een toetsweek en ik vond er bar weinig aan. Je bent zo vroeg uit dat zelfs als je vrije tijd nam je genoeg tijd voor het leren had. Alleen de zondag moest er geleerd worden. Nou is mijn volgende toetsweek al weer in zicht over een paar weken. Het zal mij benieuwen, ik weet dat voor sommige vakken als wiskunde ik een toets zal krijgen over alle stof van heel het jaar; dat wordt even strijden. Ik ben blij de mentaliteit en drijfveer te hebben die ik heb, discipline is praktisch zelf-ontstaan voor mij ook al vind ik leren leuk, studeren niet. Alleen door met hart en ziel hard te werken kom je er, zoals ik afgelopen week heb gedaan.

Ik heb ontzettend veel bereikt afgelopen week. Niet alleen wist ik alles voor school te doen en mijn sport te beoefenen, maar wist ik tijd door te brengen met mijn vriendin, piano te spelen en veel voor elkaar te krijgen als voorzitter van het leerlingenparlement: de vertegenwoordiger en belangenverdediger van alle leerlingen op school, daar ga ik voor. Ik was blij eindelijk weer achter mijn goede, oude piano te kruipen. Ik kan mijn gevoelens heerlijk kwijt in de muziek, zowel algemeen als voor anderen. Het is niet makkelijk werk, voorzitter te zijn. Je moet toch veel zelf doen en de kunst van het leiderschap en het aansturen van mensen beheersen. Toch vind ik het altijd leuk en stimulerend werk en heb ik veel steun.

Terwijl ik vandaag tijd doorbracht met mijn vriendin was het niet moeilijk door het raam te horen wie er vandaag gewonnen had; Feyenoord had sinds 18 jaar de landstitel gewonnen. Ook al ben ik altijd al Ajacied geweest feliciteer ik hen toch met hun overwinning. Ze hebben het hele seizoen goed gespeeld en hebben het verdiend. Het leerlingenparlement heeft geregeld dat leerlingen morgen met verlof naar de Coolsingel kunnen om de overwinning te vieren. Ze hebben nog steeds geen 2e ster, haha.

Sinds dinsdag 9 mei kan ik eindelijk met geruststelling praten over mijn vriendin als de mijne. We werden namelijk verliefd op elkaar net voor de vakantie en het was pas deze dinsdag dat ik haar die grote vraag kon stellen. Met veel plezier heb ik bijna iedere dag 3 uur geappt met haar in de vakantie en ik had het geluk haar antwoord al vooraf te weten. Ze is echt ontzettend mooi en speciaal en we hebben het altijd leuk samen. Ik heb de blijheid te zeggen dat ik gek ben op haar en zij op mij. Wanneer ik zonder haar ben lijkt de tijd eeuwen te duren tot ik haar weer zie; als ik bij haar ben gaat de tijd als een raket. Was tijd maar eens niet zo relatief.

Dan als laatste hebben we natuurlijk de laatste dag van de week. Het is vandaag namelijk moederdag, de dag waarop we onze lieve moeders bedanken voor hun liefde en steun door de tijden heen. Ik kan het nooit helpen om te denken aan al die mensen die geen moeder hebben, of die geen vader hebben op vaderdag; lijkt mij toch wat erger dan mensen die gaan huilen dat ze niemand op Valentijnsdag hebben. Nou heb ik uiteraard weer een moeder die 1000 kilometer verderop in Frankrijk woont, een stiefmoeder een verdieping lager en een oma in Engeland. Toch gaan mijn gedachten en aandacht vandaag even naar hun uit. Ze zijn allemaal anders van elkaar maar dat maakt hen alleen maar leuker. Met alledrie een formidabel karakter.

Dat was het dan weer voor deze geweldige blogpost. Je denkt wellicht: “Waar zijn de plaatjes?” Maar aha, Ryan Rexit Ruan Rinna Ryanna Ryanno Ryanita Ryanaldo Ryanangelo is goed in het geschreven woord, niet in het gekopieerde beeld. Want ook al is dit zo hypocriet als de volledige naam van Noord-Korea, Oscar Wilde zei ooit eens “All art is quite useless” Dat is zeker waar meneer Wilde en op deze bomomhulsel zeg ik gedag.

R.M.D.

Mijn aller grootste, kleinste, nieuwste, oudste, fascinerende en langdradige lievelings boek

Ik heb een erg groot aantal (verschillende) boeken gelezen in mijn korte tijd hier op aarde. Ik lees erg snel en ik lees van alles; van avontuur tot roman tot politiek tot Afbeeldingsresultaat voor timescience-fiction. Mijn liefde voor het geschreven woord past misschien ook wel bij mijn gave om de woorden uit mijn mouw te schudden. Het beschrijven van emoties en gevoelens is een net zo hoge kunst om het via woorden te doen als via het doek of de muzieknoten. Alleen de meest getalenteerde en doordachte schrijvers weten je aandacht zo in een klap te veroveren en honderden pagina’s lang vast te houden. Ik schrijf zelf later mijn eigen boek denk ik, maar dat is een verhaal voor een andere keer.

Als je denkt aan oude geschriften en werken die tot op de dag van vandaag de fasciniatie en interesse van mensen uitlokken dan denk je vaak aan de werken van Shakespeare, de filosofen uit de Verlichting en die uit de Oudheid, de krachtige en gevoelinspelende schrijvers van de negentiende en twintigste eeuw. Minder mensen denken aan een geweldig werk uit de vijfde eeuw uit China afkomstig. 孫子兵法 oftewel “Master Sun’s rules of warfare” oftewel The Art of War zou, en heeft, veel mensen geïnspireerd, gedreven en begeleid in hun strijd, hun oorlog, hun bedrijf, hun leven. Een zou niet denken dat een “onbeschaafd” boek over oorlog zoveel lezers en belangstelling zou trekken, 2400 jaar later. Is kunst toch niet tijdloos?

Niemand anders dan de legendarische generaal, militaire strategist en filosoof Sun Tzu, Meester Zon, A statue of Sun Tzudie dit geweldige dertiendelige werk schreef; waarin hij in ieder hoofdstuk een aspect van oorlog (en misschien toch wel breder gezien in het bedrijfsleven en de concurrentie) beschreef en illustreerde. Zelfs tijdens de tijden van Napoleon, de twee wereldoorlogen en in het heden zijn zijn bevindingen realistisch en inzetbaar. In de politiek, cultuur, het bedrijfsleven en sport worden zijn woorden opgevolgd. Al een levende legende tijdens zijn leven in het Chinese koninkrijk Wu, schreef hij dit legendarische boek. Hij beschrijft oorlog in fasen als voorbereiding, planning , manouvrering, leger op de been, gebruik van spionnen, wapengebruik, oorlogvoering, en wat hij beschrijft als de negen situaties. Ze zijn zo geschreven dat ze in een keer helder zijn maar ook breed zichtbaar en voorstelbaar voor al deze eerdergenoemde gebieden

NAfbeeldingsresultaat voor learning chineseou mijn vader zei tegen mij: “Ryan, ik koop dat boek voor je, maar dan moet je het wel in het Chinees lezen.” Ook al leer ik talen misschien snel, ik had toch echt niet erg trek of tijd in het leren van een taal met 2500 karakters voor een boek, ook al zou ik dan wel honderd anderen Chinese boeken lezen om het waard te maken. Als een bijpunt heb ik groots respect voor de Engelsman die in 1910 dit boek als eerste naar het Engels vertaalde. Dus in plaats van Chinees geschreven op bamboehout kocht ik maar heerlijk Engels op papier. Je kan natuurlijk verwachten dat dit boek zo langdradig als de pest zou zijn, #Perestrojka. Toch vond ik dit boek zo aandachttrekkend en fascinerend dat ik het helemaal niet langdradig vond. Dit is een boek wat mij altijd bijblijft in het maken van mijn keuzes en beslissingen, het begaan van het juiste pad(dat was pas narcistisch).

Dit is een boek wat je echt moet lezen, het is het zeker waard. Er is geen enkel boek zo universeel leesbaar als deze. Die Chinezen zijn bizar slim, wellicht geldt voor jou na het lezen van dit boek dan “Roses are red, violets are blue, there’s always an Asian a little better than you.”Afbeeldingsresultaat voor always an asian better than you

-R.M.D.

Terugblik op 2016

Afbeeldingsresultaat voor famous people lostEr zijn weinig bizarre jaren zoals 2016 gweest. 2016 was een jaar vol vele indrukwekkende, verbazende en ook trieste gebeurtenissen. Niet alleen op de wereldschaal is er veel gebeurd maar ook zijn er hier in Nederland veranderingen geweest. Landen waren in oorlog, verkiezingen werden gewonnen, geweldige, talentvolle mensen verlieten het leven. Er werd gestreden en met passie geslingerd

Een aantal natuurrampen teisterden Italië en kostten veel mensen het leven en hun dak boven hun hoofd. Ziekten als het zikavirus joegen angst aan in Zuid-Amerika. Vele arme mensen getroffen door oorlog en wanhoop trachtten naar Europa te vluchten. De Humanitaire en ethische strijd laaide op in Europa maar ook in Nederland. Wat te doen met al die vluchtelingen en mensen.

We werden verbaasd door de koers van de wereldpolitiek. De Oekraïense burgeroorlog is nog steeds bezig. De Britten stemden voor een Brexit, waardor zij nu tragisch de Europese Unie zullen verlaten. Bovenop dat werden wij volkomen verast door de stem van het Amerikaanse volk. Obama verplaatst van commander-in-chief naar couch commander als hij zijn tweede termijn erop heeft zitten. Donald Trump werd de president van Amerika en bijna de hele wereld kijkt gespannen naar zijn radicale besluiten.

Maar als één van de meest tragische gebeurtenissen is het nog wel het overlijden van vele talentvolle sterren. Wij moesten afscheid nemen van popsterren als David Bowie, George Michael, Leonard Cohen en Prince. Geweldig gemaakte muziek zoals Purple Rain, Scary Monsters en natuurlijk Last Christmas, waar ik soms zelf ook nog naar luister. Niet alleen de popsterren moesten het ontgelden. Bokser Mohammed Ali, Voetballer Johan Cruijf en de leider van Cuba Fidel Castro verlieten het leven. Prinses Leia van Star Wars zien wij ook niet meer terug. In de 20e eeuw zijn een hoop geweldige mensen bekend geworden met veel talent, passie en bekendheid. Uiteindelijk moeten wij toch afscheid nemen van zulke geweldige mensen, helaas…

Dat wij deze mensen altijd in onze herinneringen voort dragen.

-R.M.D.