“Kunt u mij vertellen hoe je een injectiemotor bouwt?”

Afbeeldingsresultaat voor TU delftAls er ook maar een iets moest zijn wat ik zou willen wensen/hebben, dan is het meer uren in een dag. Of je nou jezelf aan het ontwikkelen bent, je menselijk kapitaal aan het uitbreiden of lekker plezier te maken, de tijd vliegt altijd voorbij; dat geldt helaas ook voor de tijd bij mijn vriendin. Voor ik het wist was er weer een week voorbij, was de zon weer zeven keer opgekomen, was de maan weer zeven keer opgekomen. Zijn mijn wildste gedachtes over en weer geweest. Want zoals een van de bekendste schrijvers ter wereld Leo Tolstoy zei: “De twee machtigste krijgers zijn geduld en tijd.”

Iedere week die mij snel voorbij is gegaan, is er eentje geweest waarin ik tevreden kan zijn over mijzelf. Want dat heeft betekent dat ik goed bezig ben geweest, en heb genoten van de momenten van respijt die ik van mijn ambities heb gehad. Ik ben altijd bezig met mijzelf, dat klinkt wellicht egoïstisch, maar het is niet voor niets; ik ontwikkel mijzelf voortdurend. Niet alleen op school dag ik mijzelf uit. In mijn passie voor badminton drijf ik mijzelf voortdurend, ik geef nooit op. Ik ga nog altijd naar de sportschool en berijd mijn mountainbike, waarmee ik uit hoe belangrijk sport is voor je leven en geest. De oude Grieken zeiden het ook al: bij een gezonde geest hoort een gezond lichaam. Het was dan ook niet gek dat zij bijna iedere sport beoefenden, al dan niet uitvonden, dat de Olpympische Spelen ervandaan komen.

 

Mijn pianoles was deze week weer goed verlopen, mijn lerares was tevreden over mij; dus ik ben tevreden. Ik wil al mijn stukjes goed spelen, met vloei en met gevoel, want muziek is kunst en kunst is gevoel en emotie. Mijn ouders zeggen dat het een hobby moet blijven, als ik na de open dag om 8 uur thuis kom, huiswerk moet doen en eerst weer twee uur achter de piano wil. Misschien hadden ze een punt? Dat klopt ook wel, het blijft een van mijn vormen van ontspanning tegenwoordig, met al mijn bezigheden en werk. Toch blijft het mijn bezigheid, mijn hobby, mijn passie, mijn leven. Het is alleen in het proces van beter worden dat ik mij gelukkig waan. Ik vergeet het en in het moment lijkt het soms meer moeite dan plezier echter, als ik mij bedenk dat ik dit allemaal kan doen en mijn best doe dan realiseer ik mij hoe gelukkig ik ben, want geluk besef je vaak pas achteraf of heb je als je eigenlijk naar geluk ‘toe’ aan het werken bent.

Ik had het geluk om afgelopen donderdag naar de open dag van de TU Delft te gaan. Ik twijfel al zo veel tussen het studeren van lucht- en ruimtevaart, sociologie en psychologie, mijn eigen wonderbedrijf start of dit land ga leiden, dat ik het wel leuk vond om 11 kilometer door het Nederlandse platteland te fietsen voor colleges over studies; een tour over de campus met uitleg over de faculteiten. Ik weet in ieder geval dat als ik techniek ga studeren, het lucht- en ruimtevaart zou worden. Ik weet nog dat een student zei dat je het beste in een zin kon samenvatten als “Alles wat langer dan drie seconden in de lucht blijft, steen of jumbojet, valt hieronder en dat bestuderen we”

Dan heb ik nog de eer om te spreken voor alle leerlingen op mijn school. Als voorzitter van het leerlingenparlement vertegenwoordig ik allen en allen vertegenwoordigen mij. Ik zet mijn hart in voor de school en mijn medeleerling. In tijden van stress, van wanhoop, van probleem, zal ik de redder in nood zijn. Laat ik vox populi horen. Samen met de geweldige groep die lid zijn van deze utopische instelling maken wij school ‘minder hel’ voor hen. Mijn droom, dat ik ooit nog, in een middagpauze of dergelijke, in het midden van de aula mijn hart kan open storten voor de leerlingen. Dat ik voor duizend leerlingen en honderd docenten en personeel mag spreken over hoop, over passie, over daad, over leven. Dat ik hen moed inspreek, de kracht en zelfverzekerdheid van de groep. Hun eigen zelf en werk, zoals dat alleen maar van hunzelf is. Dat wanneer je voor de groep opoffert, je met je hoofd hoog kan lopen. Dat geweldige gevoel van kameraadschap, en de saamhorigheid. Dat geweldige vuur van leven, van de adem.

Wanneer ik op het heden kijk, schaam ik mij. Soms dan zie ik de passie en kracht van het leven verstikt worden door de wolken van onwetendheid, van onpersoonlijkheid en van irrelevantie. Wanner het hedonisme kern wordt van onze jeugd, waarin alles geen reet uitmaakt zolang wij maar plezier hebben, ikke en de rest kan stikken. Waar de bureaucratie de efficiëntie en menselijkheid wegstopt. Waar wij verplicht Nederlandse literatuur lezen in een manier, waarin ik tot verdriet zie dat het de leeslust van kinderen verscheurt. Jullie willen zo, zo, zo graag dat wij deze belangrijke boeken meekrijgen, en dan doen jullie dat op de meest onpersoonlijke en gruwelijke manier. Jullie Nederlands docenten die kinderen niet leren dat je onmogelijk niet van lezen kan houden, maar gewoon je eigen smaak en soort moet vinden. Ik zie kinderen, die boeken niet meer lezen maar enkel over de woorden kijken totdat het boek ‘uit’ is zodat ze de antwoorden kunnen overschrijven.

Ik zie voor mijn neus die dreigt onze toekomst een zonder die liefde voor een papieren boek worden.

Ik zie een toekomst die dreigt, te gaan van gestimuleerd worden met weinig zelf ontdekking naar een met een slechte stimulering met zoek het hopelijk zelf ooit eens uit. Om te rebelleren tegen een bestaande orde moet je er eerst deel van worden. Ik moet tegelijk geloven dat de status-quo de beste manier is terwijl het geven van vrijheid dat ook is. ‘The power of holding two contradictory beliefs in one’s mind simultaneously, and accepting both of them.”

Dat is mijn actualiteit.

-Hail Doublethink

R.M.D

 

 

Like Father but also not like Father

Het zou egoïstisch zijn om te zeggen dat ik alles zelf heb gedaan; dat ik zelf, zonder hulp, de persoon ben geworden die ik vandaag ben. Ik ben altijd hard op weg geweest en ben altijd in ontwikkeling. Toch heb ik altijd het geluk gehad een aanmoedigend en bijzonder persoon altijd achter me te hebben gestaan; Iemand die er altijd voor mij was.

Mijn vader is de meestIMG-20170312-WA0005 formidabele en kundige man die ik ooit heb mogen kennen. Ik zou haast niemand anders kunnen bedenken in mijn geweten die meer van alle markten thuis is dan mijn vader. Hij is altijd oprecht. Hij is altijd een fort van zelfvertrouwen. Hij geeft niet op. Hij zorgt voor hen die hij lief heeft(spot dit parallellisme).  Een persoon die niet alleen ongekend voor mij is in zijn competentie maar ook in zijn vermogen om anderen te inspireren, aan te zetten en hogerop te helpen. Als trots aan een persoon gedefinieerd was, dan was het wel voor hem bedacht.

Wouter Dillmann werd geboren op 4 april 1962, in onze mooie hoofdstad Amsterdam. Hij groeide daar op en ging er naar school. Hij had een hele lieve en zorgzame moeder, maar een hele strenge vader, die dokter was. Zijn vader was soms niet erg lief voor de moeder van mijn vader. Mijn vader deed het altijd best goed op school en had veel vrienden. Mijn vader vertelt vaak veel verhalen over zijn jeugd en zijn leven voor mijn bestaan. Hij is ook een hele goede verhalenverteller, met humor, en ik luister altijd aandachtig naar hem. Hij heeft veel meegemaakt. Hij heeft 3 broers en ook een zus maar daar praat hij alleen maar negatief over. Tot niet zo lang geleden wist ik niet waarom. Een van de meest ergste misdaden bonkte op mijn trommelvliezen. Uit respect en integriteit kies ik ervoor om hier niet over te spreken. Als gevolg ken ik bijna niemand uit de familie van mijn vader en alleen veel van mijn moeders kant. mijn vader is een heel technisch, economisch en bestuurskundig persoon. Na de middelbare school ging mijn vader naar de Hogere Technische School van Amsterdam, waar hij een opleiding in werktuigbouwkunde deed. Direct na zijn studie begon hij aan zijn trouwe en succesvolle carrière bij Shell die 30 jaar zou duren. Gedurende zijn baan behaalde hij aan de University of Warwick in Engeland zijn MBA, een Masters, in Bedrijfsadministratie. Hij heeft altijd hard voor Shell gewerkt en kwam vaak met innovatieve en succesvolle ideeen en strategien; hij was op weg naar de top. Tijdens zijn werk ontwikkelde mijn vader zich als persoon. Hij leerde mijn moeder kennen en ze werden al gauw verliefd; ze trouwden niet lang daarna.

Na enige tijd bij Shell deed het bedrijf, zoals verwacht van een multinational, het aanbod om in het buitenland te werken: wonen en werken in Oman, een Arabische oliestaat aan het einde van het Arabisch schiereiland, zowat een nieuw leven opbouwen voor een aantal jaren maar met een hoger inkomen, status en nieuwe ervaringen. Ze zeiden gelijk ja.Oman is een prachtig land om in te wonen voor westerse mensen. Mijn ouders hadden het er goed en leerde de bijzondere Arabische cultuur kennen. Een cultuur zo anders dan we in het nieuws zien. Mijn ouders hebben geen vooroordelen over mensen uit het Midden-Oosten; ze hebben de mensen leren kennen. Nooit heeft mijn moeder zich, alleen, onveilig gevoeld in de drukke bazaars van Oman. Wellicht was de wat absolute macht van de sultan niet erg eerlijk maar waardigheid en normen en waarden waren daar de norm. Na Oman hebben ze ook nog een paar jaar in Nigeria gewoond en gewerkt voor Shell. We zijn nu in de jaren 90 Nigeria was een niet geheel veilig land. Er werd letterlijk boodschappen gedaan met 50 winkelkarretjes die allemaal de container naar Nigeria in ging. Ze woonden daar met een eigen waterfilteringssysteem en tralies voor de ramen, klein detail van het leven in zo een geweldig natuurrijk land als Nigeria. Ze leerden vele lokale mensen kennen, mensen die eigenlijk helemaal niet zo verschillen van ons. We zijn allemaal mensen en die mensen daar hadden ook hun eigen familie, hun eigen geloof, hun eigen bestaan, hun eigen normen en waarden, hun eigen dromen. Het werken in Nigeria was vernieuwend voor mijn vader. Hij had vooral nog nooit meegemaakt hoe opstanden en rebellie gewoon waren in een land. Hij kan zich nog goed herinneren hoe het hek van de olieraffinaderij voor zijn ogen werd platgereden door Nigeriaanse tanks, die de raffinaderij bezetten ‘om de vestiging te verdedigen tegen rebellen’. Gekke Nigerianen.

Mijn zus kwam eraan en mijn ouders die wilden, niet verbazingwekkend, haar ter wereld brengen in een land waar de ziekenhuizen en zorg goed was; zo keerden zij na jaren van buitenlands avontuur even terug naar het Westen. In een Engels ziekenhuis in Great Yarmouth kwam mijn zus ter wereld en daarna woonden zij met zijn drieën nog even in Nigeria. Toen ik eraan kwam besloten zij voor goed terug te keren naar het Westen. In Nederland te Assen werd ik geboren en daar woonden wij weer een paar jaar. Toen werd het huis waar ik mij nu in bevindt gekocht en woon ik hier met mijn Vader, een scheiding en 5 verhuizingen in een halve decennium verder.

Al deze avonturen en ervaring hebben mijn vader IMG-20161223-WA0009de man gemaakt die hij nu is. Altijd als ik down was, als ik sip was, verdrietig of gestrest, is mijn vader er voor mij geweest. Hij heeft mij er altijd bovenop geholpen en steeds een sterker persoon gemaakt. Keer op keer dat we ergens over kibbelden, had hij gelijk. Mijn eigenwijsheid heb ik van hem geërfd en met zijn kennis moet ik toch iedere keer mijn woorden opeten. Op bijna ieder gebied geeft hij mij wijs zijn mening en vaak inderdaad de beste oplossing. Ik ben mijzelf nu volop aan het ontwikkelen. Op steeds meer terreinen weet ik nu meer dan hem en sommige van mijn meningen en standpunten verschillen veel van die van hem. Echter, ik had het niet zonder hem kunnen doen. Zijn aura van autoriteit en motivatie verorbert dit huishouden; en wanneer deze intelligentie en motivatie zo sterk gepaard gaan, dan kunnen zelfs de hemelen je niet tegenhouden.

Er is maar een man waar ik iedere dag naar op kijk, die ik koste wat het kost niet wil teleurstellen en dat is mijn vader.

-R.M.D.

Random week van Valentijn

Afbeeldingsresultaat voor the feelsAfbeeldingsresultaat voor the feels

In de zevende week van natuurlijk het 2017e jaar, de leeftijd van onze platte planeet, was Ryanna weer lekker bezig. Zit hij weer altijd buiten na te denken over de meest gekste dingen, van complottheorieën, een machine om je eigen regenboog te spuiten, tot atoomsplitsing op de keukentafel; wordt hij weer bijna aangereden. Lekker bezig. Het was ook weer een week om lekker over te cringen en kletsen hoor. Ik ging naar school, heel spannend. Ik praatte met mensen, heel sociaal. De broer van Kim Jong-Un is dood en de tekenaar van Nijntje is overleden. Shit. Leuke mensen mogen opzich wel stoppen met het leven verlaten hoor(behalve de broer van Kim Jong-Un dan, zero fucks, hartenloze ik). O en het was heel misschien dinsdag Valentijnsdag, zo’n dag waarvan je altijd de dag van tevoren weet dat het morgen is van je vriend of familie die je vraagt of je wat gaat doen ermee “Jaaa, dat wist ik wel hoor dat het morgen is.”

Natuurlijk gaf onze school een heus Valentijnsfeest in Villa Thalia in R’dam. Lekker feesten in je uppie of met je bae. *Cringe*. Het was wel leuk maar ik heb wel een klein beetje gehoorschade, echt genieten van de piepmuziek om twee uur ‘s nachts in bed, wist niet dat dat ook in de prijs was inbegrepen. Onze school oftewel ‘Little Noord-Korea’ gaf ons de volgende dag vrij, wow wat is dit? Dat is wel een beetje relaxed vergeleken met dat gulle halfuurtje later naar school. 

Ik ben weer lekker piano aan het spelen. Heb weer 5 andere muziekstukken afgeprint want ja #tryhard. Zit maar twee uur achter de piano iedere dag hoor. Ik ben gewoon al door mijn eerste cd en muziek boek heen bij pianoles joehoe! Blijkbaar ben ik haar beste beginner dus ik ben wel blij. Haard Werk Betaalt uit. Wat ik heel raar vind aan het hebben van dit soort status of dat je de beste bent, of dat je privileges of al voorsprongen hebt, is dat mensen vaak denken dat je dan minder hoeft/kan doen. Waarom? Ik heb dat nooit. Ik ben dan juist gedreven om harder mijn best te doen. Jij hebt toch al een voorsprong dan moet je toch verder komen dan anderen, niet op hetzelfde punt? Ik ben ook van adel, kasteel Dillenburg, lekker in Deutschland, provincie Hessen (militaire geschiedenis, gezond). Maar dat maakt mij niet bekakt of op een hoger niveau dan de rest. Ik ben nog harder gemotiveerd en gedreven om vooruit te gaan. Waarom denken mensen soms dat de adel de adel werd honderden jaren geleden. Dat waren de slimsten, de sterksten, de leiders, de gevers en de opkomers voor anderen. De doeners. Als ik als hen wil zijn zal ik ook zo hard mijn best doen, want mensen helpen is een van mijn andere vele drijfveren, om vooruit te gaan in het leven.

Maar het gaat wel lekker allemaal.

>”It is better to be educated than opinionated”< 

-R.M.D.