“Kunt u mij vertellen hoe je een injectiemotor bouwt?”

Afbeeldingsresultaat voor TU delftAls er ook maar een iets moest zijn wat ik zou willen wensen/hebben, dan is het meer uren in een dag. Of je nou jezelf aan het ontwikkelen bent, je menselijk kapitaal aan het uitbreiden of lekker plezier te maken, de tijd vliegt altijd voorbij; dat geldt helaas ook voor de tijd bij mijn vriendin. Voor ik het wist was er weer een week voorbij, was de zon weer zeven keer opgekomen, was de maan weer zeven keer opgekomen. Zijn mijn wildste gedachtes over en weer geweest. Want zoals een van de bekendste schrijvers ter wereld Leo Tolstoy zei: “De twee machtigste krijgers zijn geduld en tijd.”

Iedere week die mij snel voorbij is gegaan, is er eentje geweest waarin ik tevreden kan zijn over mijzelf. Want dat heeft betekent dat ik goed bezig ben geweest, en heb genoten van de momenten van respijt die ik van mijn ambities heb gehad. Ik ben altijd bezig met mijzelf, dat klinkt wellicht egoïstisch, maar het is niet voor niets; ik ontwikkel mijzelf voortdurend. Niet alleen op school dag ik mijzelf uit. In mijn passie voor badminton drijf ik mijzelf voortdurend, ik geef nooit op. Ik ga nog altijd naar de sportschool en berijd mijn mountainbike, waarmee ik uit hoe belangrijk sport is voor je leven en geest. De oude Grieken zeiden het ook al: bij een gezonde geest hoort een gezond lichaam. Het was dan ook niet gek dat zij bijna iedere sport beoefenden, al dan niet uitvonden, dat de Olpympische Spelen ervandaan komen.

 

Mijn pianoles was deze week weer goed verlopen, mijn lerares was tevreden over mij; dus ik ben tevreden. Ik wil al mijn stukjes goed spelen, met vloei en met gevoel, want muziek is kunst en kunst is gevoel en emotie. Mijn ouders zeggen dat het een hobby moet blijven, als ik na de open dag om 8 uur thuis kom, huiswerk moet doen en eerst weer twee uur achter de piano wil. Misschien hadden ze een punt? Dat klopt ook wel, het blijft een van mijn vormen van ontspanning tegenwoordig, met al mijn bezigheden en werk. Toch blijft het mijn bezigheid, mijn hobby, mijn passie, mijn leven. Het is alleen in het proces van beter worden dat ik mij gelukkig waan. Ik vergeet het en in het moment lijkt het soms meer moeite dan plezier echter, als ik mij bedenk dat ik dit allemaal kan doen en mijn best doe dan realiseer ik mij hoe gelukkig ik ben, want geluk besef je vaak pas achteraf of heb je als je eigenlijk naar geluk ‘toe’ aan het werken bent.

Ik had het geluk om afgelopen donderdag naar de open dag van de TU Delft te gaan. Ik twijfel al zo veel tussen het studeren van lucht- en ruimtevaart, sociologie en psychologie, mijn eigen wonderbedrijf start of dit land ga leiden, dat ik het wel leuk vond om 11 kilometer door het Nederlandse platteland te fietsen voor colleges over studies; een tour over de campus met uitleg over de faculteiten. Ik weet in ieder geval dat als ik techniek ga studeren, het lucht- en ruimtevaart zou worden. Ik weet nog dat een student zei dat je het beste in een zin kon samenvatten als “Alles wat langer dan drie seconden in de lucht blijft, steen of jumbojet, valt hieronder en dat bestuderen we”

Dan heb ik nog de eer om te spreken voor alle leerlingen op mijn school. Als voorzitter van het leerlingenparlement vertegenwoordig ik allen en allen vertegenwoordigen mij. Ik zet mijn hart in voor de school en mijn medeleerling. In tijden van stress, van wanhoop, van probleem, zal ik de redder in nood zijn. Laat ik vox populi horen. Samen met de geweldige groep die lid zijn van deze utopische instelling maken wij school ‘minder hel’ voor hen. Mijn droom, dat ik ooit nog, in een middagpauze of dergelijke, in het midden van de aula mijn hart kan open storten voor de leerlingen. Dat ik voor duizend leerlingen en honderd docenten en personeel mag spreken over hoop, over passie, over daad, over leven. Dat ik hen moed inspreek, de kracht en zelfverzekerdheid van de groep. Hun eigen zelf en werk, zoals dat alleen maar van hunzelf is. Dat wanneer je voor de groep opoffert, je met je hoofd hoog kan lopen. Dat geweldige gevoel van kameraadschap, en de saamhorigheid. Dat geweldige vuur van leven, van de adem.

Wanneer ik op het heden kijk, schaam ik mij. Soms dan zie ik de passie en kracht van het leven verstikt worden door de wolken van onwetendheid, van onpersoonlijkheid en van irrelevantie. Wanner het hedonisme kern wordt van onze jeugd, waarin alles geen reet uitmaakt zolang wij maar plezier hebben, ikke en de rest kan stikken. Waar de bureaucratie de efficiëntie en menselijkheid wegstopt. Waar wij verplicht Nederlandse literatuur lezen in een manier, waarin ik tot verdriet zie dat het de leeslust van kinderen verscheurt. Jullie willen zo, zo, zo graag dat wij deze belangrijke boeken meekrijgen, en dan doen jullie dat op de meest onpersoonlijke en gruwelijke manier. Jullie Nederlands docenten die kinderen niet leren dat je onmogelijk niet van lezen kan houden, maar gewoon je eigen smaak en soort moet vinden. Ik zie kinderen, die boeken niet meer lezen maar enkel over de woorden kijken totdat het boek ‘uit’ is zodat ze de antwoorden kunnen overschrijven.

Ik zie voor mijn neus die dreigt onze toekomst een zonder die liefde voor een papieren boek worden.

Ik zie een toekomst die dreigt, te gaan van gestimuleerd worden met weinig zelf ontdekking naar een met een slechte stimulering met zoek het hopelijk zelf ooit eens uit. Om te rebelleren tegen een bestaande orde moet je er eerst deel van worden. Ik moet tegelijk geloven dat de status-quo de beste manier is terwijl het geven van vrijheid dat ook is. ‘The power of holding two contradictory beliefs in one’s mind simultaneously, and accepting both of them.”

Dat is mijn actualiteit.

-Hail Doublethink

R.M.D

 

 

Advertisements

Een van mijn snelste en langzaamste weken

Het is mij weer eens wat geweest, deze 19e week in het jaar 2017 na de dood van Jezus en, natuurlijk,  de geboorte van de Aarde. Deze week zal altijd in mijn geheugen blijven, hopelijk voor de rest van mijn uitgestrekte leven. Ook voor anderen was dit een spannende week; er waren hen die immers examens hadden. Ik heb sommigen veel succes gewenst ermee, mijn klas zal over 2 jaar ook volgen. Het zorgde toch zoals altijd weer dat het op school anders was. De sfeer was iets anders en de zesdejaars leken verzopen in het werk. Vijfdejaars hadden het ook druk en zij waren ook weinig te zien, tot mijn grote verdriet moest een deel afwezig zijn bij het leerlingenparlement. Dan was er natuurlijk nog normaal school voor de meeste van ons jongeren, moederdag vandaag de dag en laat nou net Feyenoord sinds voor dat ik geboren werd kampioen zijn geworden van Nederland. Het beste van al kon ik eindelijk mijn grote liefde zien.

Examens: maak iedere dag 2 of 3 toetsen, wees een week lang nog in de ochtend klaar met school en doe niks anders dan praten over leren, doen alsof te leren en 5 procent te leren. Ik had vorig jaar aan het eind een toetsweek en ik vond er bar weinig aan. Je bent zo vroeg uit dat zelfs als je vrije tijd nam je genoeg tijd voor het leren had. Alleen de zondag moest er geleerd worden. Nou is mijn volgende toetsweek al weer in zicht over een paar weken. Het zal mij benieuwen, ik weet dat voor sommige vakken als wiskunde ik een toets zal krijgen over alle stof van heel het jaar; dat wordt even strijden. Ik ben blij de mentaliteit en drijfveer te hebben die ik heb, discipline is praktisch zelf-ontstaan voor mij ook al vind ik leren leuk, studeren niet. Alleen door met hart en ziel hard te werken kom je er, zoals ik afgelopen week heb gedaan.

Ik heb ontzettend veel bereikt afgelopen week. Niet alleen wist ik alles voor school te doen en mijn sport te beoefenen, maar wist ik tijd door te brengen met mijn vriendin, piano te spelen en veel voor elkaar te krijgen als voorzitter van het leerlingenparlement: de vertegenwoordiger en belangenverdediger van alle leerlingen op school, daar ga ik voor. Ik was blij eindelijk weer achter mijn goede, oude piano te kruipen. Ik kan mijn gevoelens heerlijk kwijt in de muziek, zowel algemeen als voor anderen. Het is niet makkelijk werk, voorzitter te zijn. Je moet toch veel zelf doen en de kunst van het leiderschap en het aansturen van mensen beheersen. Toch vind ik het altijd leuk en stimulerend werk en heb ik veel steun.

Terwijl ik vandaag tijd doorbracht met mijn vriendin was het niet moeilijk door het raam te horen wie er vandaag gewonnen had; Feyenoord had sinds 18 jaar de landstitel gewonnen. Ook al ben ik altijd al Ajacied geweest feliciteer ik hen toch met hun overwinning. Ze hebben het hele seizoen goed gespeeld en hebben het verdiend. Het leerlingenparlement heeft geregeld dat leerlingen morgen met verlof naar de Coolsingel kunnen om de overwinning te vieren. Ze hebben nog steeds geen 2e ster, haha.

Sinds dinsdag 9 mei kan ik eindelijk met geruststelling praten over mijn vriendin als de mijne. We werden namelijk verliefd op elkaar net voor de vakantie en het was pas deze dinsdag dat ik haar die grote vraag kon stellen. Met veel plezier heb ik bijna iedere dag 3 uur geappt met haar in de vakantie en ik had het geluk haar antwoord al vooraf te weten. Ze is echt ontzettend mooi en speciaal en we hebben het altijd leuk samen. Ik heb de blijheid te zeggen dat ik gek ben op haar en zij op mij. Wanneer ik zonder haar ben lijkt de tijd eeuwen te duren tot ik haar weer zie; als ik bij haar ben gaat de tijd als een raket. Was tijd maar eens niet zo relatief.

Dan als laatste hebben we natuurlijk de laatste dag van de week. Het is vandaag namelijk moederdag, de dag waarop we onze lieve moeders bedanken voor hun liefde en steun door de tijden heen. Ik kan het nooit helpen om te denken aan al die mensen die geen moeder hebben, of die geen vader hebben op vaderdag; lijkt mij toch wat erger dan mensen die gaan huilen dat ze niemand op Valentijnsdag hebben. Nou heb ik uiteraard weer een moeder die 1000 kilometer verderop in Frankrijk woont, een stiefmoeder een verdieping lager en een oma in Engeland. Toch gaan mijn gedachten en aandacht vandaag even naar hun uit. Ze zijn allemaal anders van elkaar maar dat maakt hen alleen maar leuker. Met alledrie een formidabel karakter.

Dat was het dan weer voor deze geweldige blogpost. Je denkt wellicht: “Waar zijn de plaatjes?” Maar aha, Ryan Rexit Ruan Rinna Ryanna Ryanno Ryanita Ryanaldo Ryanangelo is goed in het geschreven woord, niet in het gekopieerde beeld. Want ook al is dit zo hypocriet als de volledige naam van Noord-Korea, Oscar Wilde zei ooit eens “All art is quite useless” Dat is zeker waar meneer Wilde en op deze bomomhulsel zeg ik gedag.

R.M.D.

“You speak Nederlands?”

20170410_090833Vorige week had ik het geluk om weer eens naar het thuisland van mijn familie van mijn moeders kant terug te keren en naar waarschijnlijk de meest invloedrijkste stad ter wereld te gaan. Een stad die op wereldschaal bekend staat om zijn kunst, mode, architectuur, stijl. politiek, handel, economie, onderwijs, entertainment, gezondheidszorg, media, journalistiek, vervoer, mobiliteit, specialisme, professionele dienstverlening, onderzoek en ontwikkeling en natuurlijk haar toerisme. de Romeinen noemden het Londinium maar jij en ik kennen het beter als Londen.


Het was op de zondag van 9 april dat we, zo fris als een hoentje, om 6 uur des ochtends voor de school stonden; klaar om met de bus de o zo gevaarlijke reis door het helse en woeste Belgie, niet over, niet onder, niet naast, maar door het Engelse kanaal te gaan in een lelijke, gepantserde, grijze trein om vervolgens door het prachtige platteland van Engeland in Londen te arriveren. Ik verheugde mij op de reis. Zoals ik al eerder verteld heb ben ik half Engels. Mijn moeder en oma zijn Engels, mijn zus is er zelfs geboren, en ik ben al vaak genoeg in Engeland geweest, bij mijn oma en in Londen zelf. Toch was het al even geleden en zeker niet in mijn huidige psychologische staat en welzijn dat ik in Londen ben geweest. Ik voel, ondanks mijn liefde voor mijn land, Neeeederland, mij toch gehecht aan Engeland, of eigenlijk, het Verenigd Koninkrijk.  Ik weet dan ook best veel af van de Britse geschiedenis, de cultuur en de mensen, naast het feit dat ik natuurlijk vloeiend dan al niet als een moedertaalspreker Engels spreek. Toch wil ik over bepaalde zaken en keuzes bescheiden en neutraal blijven, voor het grotere goed. Ik had veel zin om, samen met mijn vrienden en reisgenoten, een weekje naar Londen te gaan.


Onze reis verliep voorspoedig en met een sneltreinvaart, naast het feit dat wij ook daadwerkelijk in een sneltrein door het kanaal raasden. Wij waren zo erg op schema dat wij even stopten in Canterbury; een pittoresk en leuk, klein stadje met de beroemde Canterbury Cathedral. Dat was leuk en na een groot uur en verkenning van de stad, vertrokken we weer richting Londen. Het was een leuke en moderne herberg middenin de stad. Ik zat met David, Laurens, Max en Daniel op, toch wel de beste kamer van alle. David en ik bedachten een ingenieus plan. “A plan so cunning you could stick a tail on it and call it a fox.” Wij zouden immers toch wat uren in de late avond in de herberg itten met weinig te doen. Wij hadden afgesproken dat ik mijn Playstation 4, met de nodige bedrading en 2 controllers, mee zou nemen in mijn koffer, David, zou zijn eigen beamer die hij daadwerkelijk thuis had meenemen en zo hadden wij geen tv nodig. Wij hadden een mooi stuk wit muur en zijn beamer maakte een prachtig beeld. Zo kwam iedere avond bijna het hele jongensgezelschap bij ons op bezoek om samen te gamen. Wij hadden helaas maar 3 controllers; David en Paul waren vergeten hun eigen controller mee te nemen maar gelukkig had Rick er uit het niets een. Op de laatste dag, woensdag waren wij natuurlijk heel badass, wij waren de hele nacht wakker gebleven en, samen met Nika en Willemijn, hebben wij op onze kamer gehangen. Ik verloor niet de race om wie er het eerst in slaap viel. Dusdanig, werd Daniel in zijn slaap geprankt, zoals altijd. Onze herberg had een binnenplaats, en wij hadden zowaar de beamer op de andere kant van het gebouw op de buitenmuur geschenen. Zo hadden wij een bioscoop beeld zowaar. Ik heb wel nog nooit zo een heet apparaat aangeraakt als die beamer met eigen geluidsvoorziening. Wij hadden geen verwarming nodig maar juist airconditioning, maar ja die vind je natuurlijk nergens in heel de Britse Eilanden. De ramen stonden iedere dag, ieder uur open en wij sliepen in onze onderbroek zonder deken, te zweten als paarden. Ja, dat was wel gezond.


Iedere dag hebben wij over de historische gronden van Londen gelopen. Wij hebben de stad verkend, ontdekt en beleefd. Wij zijn naar Camden Town geweest, de Tower of London, met de tube gerezen en de bruggen getrotseerd. We overvielen de winkels en de lokale McDonald’s, waar wij in 4 dagen tijd 6 keer geweest zijn, hoe bedoel je doe maar dik?


We zijn naar Shakespeares Globe Theatre geweest, we hebben de London Eye beklommen. De beroemde Londense pleinen werden door ons onder de voet gelopen. Van de vraag van iemand bij Trafalgar Square of “Die man op de toren Napoleon is?” naar de parken van Leicester Square tot de levendigheid en vibraties van Piccadiliy Circus. We liepen over de London Bridge, waar , tragisch, iemand zo nodig mensen moest omver rijden en een agent neersteken; langs de grootse Parlementsgebouwen en de gebouwen van Westminster waar toch wel in de meest ordelijke manier het land wordt en werd bestuurd. Nog steeds vragen mensen zich af hoe, in dat lagerhuis, met honderden opgekropte, schreeuwende mannen, een heel wereldrijk is bestuurd.

 


Het was de elegantie, de kennis, de intelligentie, de rust, het leven van Cambridge en zijn wereldberoemde en over-fantastische universiteiten die wij aanschouwden. Afgesloten met het rustiek varen in Venetiaanse bootjes, want wat de Italianen kunnen, kunnen wij natuurlijk ook. Wij waren altijd voor alles goed op schema, de laatste dag hadden wij 5 uur vrije tijd daardoor. De vrije tijd was zeker een leuk iets, een deel van de Londen reis maar het was wel een beetje veel op een dag. Het kort maar zeker krachtige bezoek aan The British Museum en de Primark waren zeer indrukwekkend. Alle jongens wilden graag full English breakfast eten en wij vonden gauw een leuk restaurantje waar wij met zijn twintigen de hele tent zowat bezetten. “De Nederlanders zijn hier mevrouw! The Dutch have arrived!” Naar mijn weten vond iedereen het zeer lekker. Het was natuurlijk afkomstig uit de superieure Engelse keuken, wiens frituren en borrelen van bijna al het eten wat er is natuurlijk een zeer luxueuze aangelegenheid is. Regent Street en Oxford street, praal en rijkdom, waren, natuurlijk, vereerd door ons bezoek. Van de uitgekomen droom van David in de Hamly’s tot de voet van het standbeeld van Sir Arthur Wellesley, Duke of Wellington hemzelf op Wellington Square, het genie van Waterloo. Nog nooit stond mijn mond zo aan de grond als toen wij de Harrod’s binnenwandelen Alles was van goud en marmer. De cosmetica afdeling was zo groot was een voetbalveld. Als je denkt dat Rolex duur is moet je maar gauw hierheen. Je zou maar in de toiletten gratis mogen kiezen uit 5 parfums die samen meer kosten dan alles wat jij nu waarschijnlijk bezit samen. Alles op het gebied van technologie was er. Ik heb de langste benaming voor een tv die ik ooit heb gezien, gezien. Je kon een hovercraft kopen. Koopje, maar 10.000 pond. De trappenhuizen waren van een oud-Egyptische stijl, we konden onze ogen niet geloven. Het hele pand van zes hoog alleen al, van binnen en buiten, was een museum. Toen kwamen we op de collectors items afdeling. Platen en voetbalshirts, allemaal gesigneerd door beroemde en bekende artiesten en voetballers. Historische collages, foto’s en documenten over mensen als Nelson Mandela, Winston Churchill en Napoleon Bonaparte. We konden het haast niet geloven; je kon ‘gewoon’ een echte brief van Napoleon kopen. Wij staarden haast een uur naar het gekreukelde en gebrandmerkte document waarin de grote man een officier promoveerde tot brigadier-generaal, afgesloten door Bonapartes eigen handtekening. Ik weet niet wat gekker was; het feit dat je dat kon kopen, of het feit dat wij serieus met zijn vijven overlegden om over een jaar terug te gaan en de collage van 2500 pond met dat document te kopen.


Deze dezelfde dag sloten wij af met het zien van de bekende musical Wicked, in het theater. Het was een echte musical, met veel zang en dans. Ik vond dat ze een erg indrukwekkend decor hadden en veel goede (geluids)effecten. Ik had last van uitputting, omdat, in de 4 nachten waarin wij wel wat sliepen, wij bij elkaar 20 uur hebben geslapen. Ja jullie horen het goed, toen ik thuiskwam en sliep op donderdag avond, heb ik de helft zo lang geslapen als in de reisweek in 4 nachten, klinkt goed.


Toen, natuurlijk, de wekker ook nog afging om kwart voor 7 des ochtends, nadat Nika en Willemijn om 6 uur teruggingen naar hun kamer, werd Daniel toch wakker. Hij leek lekker gestrest. Het was een combinatie van ik ben niet als eerste in slaap gevallen en ik kan nog echt wel 8 uur slaap in tien minuten inhalen. Wij hadden al snel al onze spullen bij elkaar en, na het opruimen van de popcorn die Willemijn had gegooid, bedankt Willemijn, stonden wij gauw beneden en hadden wij voorspoedig ontbeten. Ik had de eer om met meneer Van Dijk een potje te poolen; ik heb heel hard verloren, maar dat maakt natuurlijk niet uit! 🙂 Alle poolregels zijn mij nu helemaal bekend en ik weet eindelijk het verschil tussen pool en snooker, dat is dus trouwens niet alleen echter verschil in de kleur van de tafel, blauw of groen. Dat was wel een hele mooie zin: dat, dus, trouwens, alleen, echter. Hij was een sportieve en behulpzame tegenstander en ik ben blij dat ik heb mogen spelen met hem.


Wij vertrokken even daarna op weg naar Dover. Wij gingen namelijk terug met de boot. Ik ging zelf vaak met de boot als wij met de familie naar Engeland rezen, dus het was mij allemaal erg bekend. Wij hebben lekker gezeten op vooraan het schip, op het buitendeck geweest, in het winkeltje gekeken; 16 rollen Mentos rijker. Voordat wij de hoge kliffen van Dover uit het oog verloren zagen wij de kust van continentaal Europa al. Het duurde ongeveer anderhalf uur waarna wij, in Calais aangekomen, op ons weg door België naar huis gingen. Wij kwamen weer dik voor op schema aan, om ongeveer half 8. Ik had een fantastische en geweldig actieve week gehad en ik was bijzonder moe. Ik had mijn record verbroken en was 42 uur wakker geweest. Ik heb zelden zo lekker geslapen als toen.

IMG-20170412-WA0000 (2)


Dat was mijn reisweek, ik dank u zeer.

-R.M.D

 

 

Mijn aller grootste, kleinste, nieuwste, oudste, fascinerende en langdradige lievelings boek

Ik heb een erg groot aantal (verschillende) boeken gelezen in mijn korte tijd hier op aarde. Ik lees erg snel en ik lees van alles; van avontuur tot roman tot politiek tot Afbeeldingsresultaat voor timescience-fiction. Mijn liefde voor het geschreven woord past misschien ook wel bij mijn gave om de woorden uit mijn mouw te schudden. Het beschrijven van emoties en gevoelens is een net zo hoge kunst om het via woorden te doen als via het doek of de muzieknoten. Alleen de meest getalenteerde en doordachte schrijvers weten je aandacht zo in een klap te veroveren en honderden pagina’s lang vast te houden. Ik schrijf zelf later mijn eigen boek denk ik, maar dat is een verhaal voor een andere keer.

Als je denkt aan oude geschriften en werken die tot op de dag van vandaag de fasciniatie en interesse van mensen uitlokken dan denk je vaak aan de werken van Shakespeare, de filosofen uit de Verlichting en die uit de Oudheid, de krachtige en gevoelinspelende schrijvers van de negentiende en twintigste eeuw. Minder mensen denken aan een geweldig werk uit de vijfde eeuw uit China afkomstig. 孫子兵法 oftewel “Master Sun’s rules of warfare” oftewel The Art of War zou, en heeft, veel mensen geïnspireerd, gedreven en begeleid in hun strijd, hun oorlog, hun bedrijf, hun leven. Een zou niet denken dat een “onbeschaafd” boek over oorlog zoveel lezers en belangstelling zou trekken, 2400 jaar later. Is kunst toch niet tijdloos?

Niemand anders dan de legendarische generaal, militaire strategist en filosoof Sun Tzu, Meester Zon, A statue of Sun Tzudie dit geweldige dertiendelige werk schreef; waarin hij in ieder hoofdstuk een aspect van oorlog (en misschien toch wel breder gezien in het bedrijfsleven en de concurrentie) beschreef en illustreerde. Zelfs tijdens de tijden van Napoleon, de twee wereldoorlogen en in het heden zijn zijn bevindingen realistisch en inzetbaar. In de politiek, cultuur, het bedrijfsleven en sport worden zijn woorden opgevolgd. Al een levende legende tijdens zijn leven in het Chinese koninkrijk Wu, schreef hij dit legendarische boek. Hij beschrijft oorlog in fasen als voorbereiding, planning , manouvrering, leger op de been, gebruik van spionnen, wapengebruik, oorlogvoering, en wat hij beschrijft als de negen situaties. Ze zijn zo geschreven dat ze in een keer helder zijn maar ook breed zichtbaar en voorstelbaar voor al deze eerdergenoemde gebieden

NAfbeeldingsresultaat voor learning chineseou mijn vader zei tegen mij: “Ryan, ik koop dat boek voor je, maar dan moet je het wel in het Chinees lezen.” Ook al leer ik talen misschien snel, ik had toch echt niet erg trek of tijd in het leren van een taal met 2500 karakters voor een boek, ook al zou ik dan wel honderd anderen Chinese boeken lezen om het waard te maken. Als een bijpunt heb ik groots respect voor de Engelsman die in 1910 dit boek als eerste naar het Engels vertaalde. Dus in plaats van Chinees geschreven op bamboehout kocht ik maar heerlijk Engels op papier. Je kan natuurlijk verwachten dat dit boek zo langdradig als de pest zou zijn, #Perestrojka. Toch vond ik dit boek zo aandachttrekkend en fascinerend dat ik het helemaal niet langdradig vond. Dit is een boek wat mij altijd bijblijft in het maken van mijn keuzes en beslissingen, het begaan van het juiste pad(dat was pas narcistisch).

Dit is een boek wat je echt moet lezen, het is het zeker waard. Er is geen enkel boek zo universeel leesbaar als deze. Die Chinezen zijn bizar slim, wellicht geldt voor jou na het lezen van dit boek dan “Roses are red, violets are blue, there’s always an Asian a little better than you.”Afbeeldingsresultaat voor always an asian better than you

-R.M.D.

Like Father but also not like Father

Het zou egoïstisch zijn om te zeggen dat ik alles zelf heb gedaan; dat ik zelf, zonder hulp, de persoon ben geworden die ik vandaag ben. Ik ben altijd hard op weg geweest en ben altijd in ontwikkeling. Toch heb ik altijd het geluk gehad een aanmoedigend en bijzonder persoon altijd achter me te hebben gestaan; Iemand die er altijd voor mij was.

Mijn vader is de meestIMG-20170312-WA0005 formidabele en kundige man die ik ooit heb mogen kennen. Ik zou haast niemand anders kunnen bedenken in mijn geweten die meer van alle markten thuis is dan mijn vader. Hij is altijd oprecht. Hij is altijd een fort van zelfvertrouwen. Hij geeft niet op. Hij zorgt voor hen die hij lief heeft(spot dit parallellisme).  Een persoon die niet alleen ongekend voor mij is in zijn competentie maar ook in zijn vermogen om anderen te inspireren, aan te zetten en hogerop te helpen. Als trots aan een persoon gedefinieerd was, dan was het wel voor hem bedacht.

Wouter Dillmann werd geboren op 4 april 1962, in onze mooie hoofdstad Amsterdam. Hij groeide daar op en ging er naar school. Hij had een hele lieve en zorgzame moeder, maar een hele strenge vader, die dokter was. Zijn vader was soms niet erg lief voor de moeder van mijn vader. Mijn vader deed het altijd best goed op school en had veel vrienden. Mijn vader vertelt vaak veel verhalen over zijn jeugd en zijn leven voor mijn bestaan. Hij is ook een hele goede verhalenverteller, met humor, en ik luister altijd aandachtig naar hem. Hij heeft veel meegemaakt. Hij heeft 3 broers en ook een zus maar daar praat hij alleen maar negatief over. Tot niet zo lang geleden wist ik niet waarom. Een van de meest ergste misdaden bonkte op mijn trommelvliezen. Uit respect en integriteit kies ik ervoor om hier niet over te spreken. Als gevolg ken ik bijna niemand uit de familie van mijn vader en alleen veel van mijn moeders kant. mijn vader is een heel technisch, economisch en bestuurskundig persoon. Na de middelbare school ging mijn vader naar de Hogere Technische School van Amsterdam, waar hij een opleiding in werktuigbouwkunde deed. Direct na zijn studie begon hij aan zijn trouwe en succesvolle carrière bij Shell die 30 jaar zou duren. Gedurende zijn baan behaalde hij aan de University of Warwick in Engeland zijn MBA, een Masters, in Bedrijfsadministratie. Hij heeft altijd hard voor Shell gewerkt en kwam vaak met innovatieve en succesvolle ideeen en strategien; hij was op weg naar de top. Tijdens zijn werk ontwikkelde mijn vader zich als persoon. Hij leerde mijn moeder kennen en ze werden al gauw verliefd; ze trouwden niet lang daarna.

Na enige tijd bij Shell deed het bedrijf, zoals verwacht van een multinational, het aanbod om in het buitenland te werken: wonen en werken in Oman, een Arabische oliestaat aan het einde van het Arabisch schiereiland, zowat een nieuw leven opbouwen voor een aantal jaren maar met een hoger inkomen, status en nieuwe ervaringen. Ze zeiden gelijk ja.Oman is een prachtig land om in te wonen voor westerse mensen. Mijn ouders hadden het er goed en leerde de bijzondere Arabische cultuur kennen. Een cultuur zo anders dan we in het nieuws zien. Mijn ouders hebben geen vooroordelen over mensen uit het Midden-Oosten; ze hebben de mensen leren kennen. Nooit heeft mijn moeder zich, alleen, onveilig gevoeld in de drukke bazaars van Oman. Wellicht was de wat absolute macht van de sultan niet erg eerlijk maar waardigheid en normen en waarden waren daar de norm. Na Oman hebben ze ook nog een paar jaar in Nigeria gewoond en gewerkt voor Shell. We zijn nu in de jaren 90 Nigeria was een niet geheel veilig land. Er werd letterlijk boodschappen gedaan met 50 winkelkarretjes die allemaal de container naar Nigeria in ging. Ze woonden daar met een eigen waterfilteringssysteem en tralies voor de ramen, klein detail van het leven in zo een geweldig natuurrijk land als Nigeria. Ze leerden vele lokale mensen kennen, mensen die eigenlijk helemaal niet zo verschillen van ons. We zijn allemaal mensen en die mensen daar hadden ook hun eigen familie, hun eigen geloof, hun eigen bestaan, hun eigen normen en waarden, hun eigen dromen. Het werken in Nigeria was vernieuwend voor mijn vader. Hij had vooral nog nooit meegemaakt hoe opstanden en rebellie gewoon waren in een land. Hij kan zich nog goed herinneren hoe het hek van de olieraffinaderij voor zijn ogen werd platgereden door Nigeriaanse tanks, die de raffinaderij bezetten ‘om de vestiging te verdedigen tegen rebellen’. Gekke Nigerianen.

Mijn zus kwam eraan en mijn ouders die wilden, niet verbazingwekkend, haar ter wereld brengen in een land waar de ziekenhuizen en zorg goed was; zo keerden zij na jaren van buitenlands avontuur even terug naar het Westen. In een Engels ziekenhuis in Great Yarmouth kwam mijn zus ter wereld en daarna woonden zij met zijn drieën nog even in Nigeria. Toen ik eraan kwam besloten zij voor goed terug te keren naar het Westen. In Nederland te Assen werd ik geboren en daar woonden wij weer een paar jaar. Toen werd het huis waar ik mij nu in bevindt gekocht en woon ik hier met mijn Vader, een scheiding en 5 verhuizingen in een halve decennium verder.

Al deze avonturen en ervaring hebben mijn vader IMG-20161223-WA0009de man gemaakt die hij nu is. Altijd als ik down was, als ik sip was, verdrietig of gestrest, is mijn vader er voor mij geweest. Hij heeft mij er altijd bovenop geholpen en steeds een sterker persoon gemaakt. Keer op keer dat we ergens over kibbelden, had hij gelijk. Mijn eigenwijsheid heb ik van hem geërfd en met zijn kennis moet ik toch iedere keer mijn woorden opeten. Op bijna ieder gebied geeft hij mij wijs zijn mening en vaak inderdaad de beste oplossing. Ik ben mijzelf nu volop aan het ontwikkelen. Op steeds meer terreinen weet ik nu meer dan hem en sommige van mijn meningen en standpunten verschillen veel van die van hem. Echter, ik had het niet zonder hem kunnen doen. Zijn aura van autoriteit en motivatie verorbert dit huishouden; en wanneer deze intelligentie en motivatie zo sterk gepaard gaan, dan kunnen zelfs de hemelen je niet tegenhouden.

Er is maar een man waar ik iedere dag naar op kijk, die ik koste wat het kost niet wil teleurstellen en dat is mijn vader.

-R.M.D.

Random week van Valentijn

Afbeeldingsresultaat voor the feelsAfbeeldingsresultaat voor the feels

In de zevende week van natuurlijk het 2017e jaar, de leeftijd van onze platte planeet, was Ryanna weer lekker bezig. Zit hij weer altijd buiten na te denken over de meest gekste dingen, van complottheorieën, een machine om je eigen regenboog te spuiten, tot atoomsplitsing op de keukentafel; wordt hij weer bijna aangereden. Lekker bezig. Het was ook weer een week om lekker over te cringen en kletsen hoor. Ik ging naar school, heel spannend. Ik praatte met mensen, heel sociaal. De broer van Kim Jong-Un is dood en de tekenaar van Nijntje is overleden. Shit. Leuke mensen mogen opzich wel stoppen met het leven verlaten hoor(behalve de broer van Kim Jong-Un dan, zero fucks, hartenloze ik). O en het was heel misschien dinsdag Valentijnsdag, zo’n dag waarvan je altijd de dag van tevoren weet dat het morgen is van je vriend of familie die je vraagt of je wat gaat doen ermee “Jaaa, dat wist ik wel hoor dat het morgen is.”

Natuurlijk gaf onze school een heus Valentijnsfeest in Villa Thalia in R’dam. Lekker feesten in je uppie of met je bae. *Cringe*. Het was wel leuk maar ik heb wel een klein beetje gehoorschade, echt genieten van de piepmuziek om twee uur ‘s nachts in bed, wist niet dat dat ook in de prijs was inbegrepen. Onze school oftewel ‘Little Noord-Korea’ gaf ons de volgende dag vrij, wow wat is dit? Dat is wel een beetje relaxed vergeleken met dat gulle halfuurtje later naar school. 

Ik ben weer lekker piano aan het spelen. Heb weer 5 andere muziekstukken afgeprint want ja #tryhard. Zit maar twee uur achter de piano iedere dag hoor. Ik ben gewoon al door mijn eerste cd en muziek boek heen bij pianoles joehoe! Blijkbaar ben ik haar beste beginner dus ik ben wel blij. Haard Werk Betaalt uit. Wat ik heel raar vind aan het hebben van dit soort status of dat je de beste bent, of dat je privileges of al voorsprongen hebt, is dat mensen vaak denken dat je dan minder hoeft/kan doen. Waarom? Ik heb dat nooit. Ik ben dan juist gedreven om harder mijn best te doen. Jij hebt toch al een voorsprong dan moet je toch verder komen dan anderen, niet op hetzelfde punt? Ik ben ook van adel, kasteel Dillenburg, lekker in Deutschland, provincie Hessen (militaire geschiedenis, gezond). Maar dat maakt mij niet bekakt of op een hoger niveau dan de rest. Ik ben nog harder gemotiveerd en gedreven om vooruit te gaan. Waarom denken mensen soms dat de adel de adel werd honderden jaren geleden. Dat waren de slimsten, de sterksten, de leiders, de gevers en de opkomers voor anderen. De doeners. Als ik als hen wil zijn zal ik ook zo hard mijn best doen, want mensen helpen is een van mijn andere vele drijfveren, om vooruit te gaan in het leven.

Maar het gaat wel lekker allemaal.

>”It is better to be educated than opinionated”< 

-R.M.D.

Terugblik op 2016

Afbeeldingsresultaat voor famous people lostEr zijn weinig bizarre jaren zoals 2016 gweest. 2016 was een jaar vol vele indrukwekkende, verbazende en ook trieste gebeurtenissen. Niet alleen op de wereldschaal is er veel gebeurd maar ook zijn er hier in Nederland veranderingen geweest. Landen waren in oorlog, verkiezingen werden gewonnen, geweldige, talentvolle mensen verlieten het leven. Er werd gestreden en met passie geslingerd

Een aantal natuurrampen teisterden Italië en kostten veel mensen het leven en hun dak boven hun hoofd. Ziekten als het zikavirus joegen angst aan in Zuid-Amerika. Vele arme mensen getroffen door oorlog en wanhoop trachtten naar Europa te vluchten. De Humanitaire en ethische strijd laaide op in Europa maar ook in Nederland. Wat te doen met al die vluchtelingen en mensen.

We werden verbaasd door de koers van de wereldpolitiek. De Oekraïense burgeroorlog is nog steeds bezig. De Britten stemden voor een Brexit, waardor zij nu tragisch de Europese Unie zullen verlaten. Bovenop dat werden wij volkomen verast door de stem van het Amerikaanse volk. Obama verplaatst van commander-in-chief naar couch commander als hij zijn tweede termijn erop heeft zitten. Donald Trump werd de president van Amerika en bijna de hele wereld kijkt gespannen naar zijn radicale besluiten.

Maar als één van de meest tragische gebeurtenissen is het nog wel het overlijden van vele talentvolle sterren. Wij moesten afscheid nemen van popsterren als David Bowie, George Michael, Leonard Cohen en Prince. Geweldig gemaakte muziek zoals Purple Rain, Scary Monsters en natuurlijk Last Christmas, waar ik soms zelf ook nog naar luister. Niet alleen de popsterren moesten het ontgelden. Bokser Mohammed Ali, Voetballer Johan Cruijf en de leider van Cuba Fidel Castro verlieten het leven. Prinses Leia van Star Wars zien wij ook niet meer terug. In de 20e eeuw zijn een hoop geweldige mensen bekend geworden met veel talent, passie en bekendheid. Uiteindelijk moeten wij toch afscheid nemen van zulke geweldige mensen, helaas…

Dat wij deze mensen altijd in onze herinneringen voort dragen.

-R.M.D.